maggalia (maggalia) wrote,
maggalia
maggalia

Музыка (мінулага) месяца.

Дайшлі рукі падзяліцца.
Мая сястра навучылася граць на гітары, калі я была малая. З дзяцінства я лічыла, што ў гітары зашкальвае ступень жаноцкасці сярод музычных інструментаў. Калі падрасла, толькі ўпэўнілася - калі гітару браў у рукі хлопец, ммм - усе яны (гітары) трымцелі-шапацелі і быццам туліліся да выканаўцаў, і самі лезлі ў абдымкі. Але калі я вучылася ў старэйшых класах ліцэя ці ўжо нават на першым курсе, не памятаю... я пабачыла на вуліцы Савецкай у Берасці бандурыста з Украіны. Гэта было ах як прыгожа!

Хочацца быць бандурай, праўда! Трымаюць яе па-іншаму, не так, як гітару... Больш інтымна, даверліва. Гэтыя дотыкі шчакой... увогуле гэта больш нагадвае абдымкі, чым гранне на гітары.

maxresdefault.jpg

За пасляўнівераўскія гады ў эпоху Інтэрнэта я наслухалася розных бандурыстаў на youtube і ў іншых крыніцах, на канцэртах ніколі не была.

Адзін харошы чалавек паказаў мне ў мінулым месяцы запіс выканання "Мелодії ля-мінор" Мирослава Скорика. Расказаў, як яна была напісана. Я працытую вікіпедыю на прыгожай мове арыгінала:

"Мелодія ля-мінор — музичний твір українського композитора Мирослава Скорика, написаний ним до фільму «Високий перевал» на прохання кінорежисера Володимира Денисенка.
Кінострічка, що мала робочу назву «Партії рядова», розповідає про повоєнні роки в Галичині і знімалася на початку 1980-х років. Попри те, що оригінальний сценарій акцентував увагу на трагедії, принесеній у звичайну галицьку сім'ю Другою світовою війною, під тиском владних структур картина зазнала значних змін вже на етапі монтажу, щоб зображувати діяльність ОУН-УПА крізь призму радянської ідеології. Режисер картини, не поділяючи трактування сценарію, що його нав'язували представники КДБ, звернувся до Мирослава Скорика з проханням скласти таку музику до кінострічки, яка могла б «розказати» глядачеві те, чого не можна показати. Вперше твір прозвучав для флейти і фортепіано, а згодом композитор зробив перекладення для скрипки з фортепіано, скрипки з оркестром".

Я бачыла запіс, вельмі кранальны. Бачыла, як глядзіць, як слухае гэтую музыку сябар...
І вось выпадкова, калі адкрыла для сябе новага бандурыста (Ярослава Джуся) і слухала класіку рока ў ягоным выкананні, па спасылках знайшла вось гэта:




Эх... Бандура робіць сваю справу і, здаецца, дапамагае музыцы расказаць тое, што нельга паказаць.

Ярослав Джусь - український бандурист, композитор, аранжувальник, ді-джей, лауреат всеукраїнських та міжнародних конкурсів...
Я паглядзела відэа, дзе ён выступае з бандурыстам-японцам, і... амаль закахалася. Адразу ўзгадала ўсіх, хто пытаў, адкуль у мяне любоў да беларускай мовы, культуры, прыроды, "тыжрусскаяэтополітіка"... Народ (у думках адказваю я ім), гэта проста прыгожа вельмі і ўнікальна. Вось як чалавек палюбіў украінскае:


Вось такія перапляценні.
Добрай ночы, спакойнага тыдня!
Tags: беларуская мова, известные люди, кино, маг Галя, мужчины, музыка, мысли, новое, ночное, память, хорошее
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your reply will be screened

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments